سلام ٬ من اصولا یعنی از وقتی که یادمه نمیتونستم صحبت های طولانی رو با ادما داشته باشم مثلا وقتی یکی یه چیزی رو میگفت و من با اون چیز مخالف یا حالا نظری در این باره داشتم سکوت میکردم چون توان صحبت کردن نداشتم به اصطلاح خجالتی بودم انگار چون از تپق زدن مسخره شدن مخالف داشتن از این جور چیزا میترسیدم حرفمو میخوردم ..
مدت طولانی میشه که پادکست گوش میدم مصاحبه های زیادی از ادمای که برام جالبنو دوستشون دارم میبینم ادمای که خوش صحبتن ..علاوه بر حس و حال خوبی که منتقل میکرد بهم ی چیزایی هم حالا خود شناسی جامعه شناسی یاد میگرفتم اما هیچوقت فکرشو نمیکردم رو ناخودآگاهم اثر گذاشته و منو تغییر هم داده
اون روز سر بحثی با دختر خاله ی چیزایی گفتم سر بحثی که حق با من بود همین جوری با مکث داشت نگام میکرد تهشم با کاردشیم گفتن درسته چند لحظه بد تموم شدن حرفم هنگ کردمو گفتم این من بودم؟ که انقد با دلیل و فکت صحبت میکنم تن صدام نمیلرزه حواسم پرت ری اکشن ادما از هر کلمه نمیشه و انقد خوب صحبت میکنم .
و بعدش رو به روی ادمای دیگه ..خیلی تفییر مثبتیه و بشدت بابت خوشحالم .
و بشدتت پینهادش میکنم .
